Zohra

Bijgewerkt: jan 29


Joop en ik haalden haar op in Amsterdam. Ze kwam met het vliegtuig uit Amerika.

Tijdens onze training in Amerika hadden wij kennisgemaakt met field-trail labradors.

Dit zijn honden die sneller zijn dan de Engelse labrador, maar ze vallen onder het ras labrador/retriever. Een Canadese fokker had een mooi nest en wij mochten een hond kopen.


Ze werd op het vliegtuig gezet en wij wachtten met spanning op haar aankomst.

Bij aankomst werd ze per vergissing op de bagage rails gezet. Daar draaide ze rondjes tot iemand haar er afhaalde. Toen we haar eindelijk vonden en ze uit de vliegtuigbench kwam keek ze vrolijk om zich heen om de voor haar vreemde omgeving te verkennen.

De hele weg naar huis was ze stil, waarschijnlijk een beetje ontdaan.


Zohra heeft heel veel talent en dat hebben wij alleen maar verder ontwikkeld. Ze liep lijnen, zo recht en zo snel. Het ging haast vanzelf. Een beetje bijsturen was alles wat wij deden. Gaandeweg werd ze de hond van Joop. Hij trainde haar. Ze werden een team met een band waar menig voorjager jaloers op was. Zolang Zohra mee doet hebben wij weinig kans, werd er gezegd. Dat was ook zo.

Joop kon Zohra lezen maar andersom was dat ook het geval. Tijdens wedstrijden, die ze ook heel vaak won, kon ze eigenwijs haar eigen gang gaan. Zij wist wat ze moest doen.

Lachend zeiden wij tegen elkaar, ze kan het alleen ook wel, wij hoeven alleen de wedstrijd te betalen en haar weg te brengen.


Werken was haar lust en haar leven. Ongedurig als ze was kon ze niet meedoen aan veld wedstrijden. Ze maakte geluid en dat werd haar niet in dank afgenomen. Soms maakte ze ook geluid tijdens jachtwedstrijden eigenlijk kostte dat ook punten maar af en toe werd het haar vergeven omdat ze zo’n mooi hondenwerk liet zien.


Zohra had een minpuntje. Ze vond kleine honden niet prettig en dus puppy’s ook niet. Geen puppy’s voor Zohra. Jammer want met de juiste reu zouden het prachtige talentvolle hondjes worden helaas niet weggelegd voor onze Zohra. Wij vonden het jammer maar accepteerden haar antipathie. In het roedel is ze een prachtig voorbeeld geweest voor de nakomelingen van Ivy en Ezra.


De afgelopen jaren reisden wij heel Nederland af waar ze deelnam aan veel jachtwedstrijden. Het is altijd een genot geweest om naar haar te kijken als ze over een veld gedirigeerd werd. Ze kende elke zet die Joop ging maken.


Werken dat is wat ze wilde tot de dag van vandaag. Ze wordt dit jaar 13 jaar en tot voor kort mocht ze altijd mee als wij de andere honden trainden. Er was altijd een apport voor Zohra en ze deed voor de jonge generatie niet onder. Toen verloor ze haar soulmate Ivy.

Ivy, waarmee ze jarenlang de kennel deelde. We dachten dat ze daarom wat minder levenslustig werd tot dat zich een bult onder haar buik openbaarde. Natuurlijk gelijk naar de dierenarts om de tumor weg te laten halen. Helaas haar lijfje zit vol met tumoren en de dierenarts vond het geen goed idee om haar nog te helpen.

Sta je weer voor de keuze. We hebben nog niet zolang geleden Ivy in laten slapen met alle verdriet die daarmee gepaard gaat.


Nu Zohra. Weer vraag je jezelf dagelijks af of ze geen pijn heeft. Je steunt op de feiten die je ziet. Ze eet goed en loopt buiten nog goed mee, maar wat zegt dat. Er zijn geen lichtjes meer in haar ogen als ze mee naar buiten mag. Ze eet goed, maar het extra botje laat ze liggen. Ze slaapt bijna de hele dag op een dik matras die we voor haar gekocht hebben.

Als we gaan trainen blijft ze thuis want we zijn bang dat de tumor door de ruige begroeiing beschadigd wordt waardoor het proces van afscheid nemen wordt versneld. Is dat eerlijk vraag je jezelf dan af.

Haal je, zeker bij Zohra dat plezier wat ze eraan beleefd niet weg. Voor wie neem je zo’n besluit? Voor jezelf of voor haar. Omdat je als baas haar niet kunt missen?

Is het niet beter dat je het gevaar van beschadiging accepteert en haar het plezier geeft wat ze nodig heeft. Opnieuw passievolle lichtjes in haar ogen, de enige keer dat ze weer piept van passie.


Joop is hierin doorslaggevend. Het is zijn hond en hij is haar baas. Hij weet wat goed is voor haar. Hoe graag wij haar ook bij ons willen houden, zij bepaalt en zij geeft aan als het genoeg is en wij? Wij hebben ons daar maar aan te houden.


©2021 TARO jachthondenschool