Pijn als eerste alarmsysteem


Pijn is geen ziekte of aandoening, maar een waarschuwingssysteem.

Als de hond pijn heeft zal hij een aantal situaties mijden vaak om erger te voorkomen.

Bij een darminfectie en door de misselijkheid die daarbij gepaard gaat zal een hond stoppen met eten. Door niet meer te eten wordt voorkomen dat hij over geeft. Hierdoor krijgen zijn darmen rust en de kans om te herstellen.


Passiviteit

Passiviteit als gevolg van pijn kan zelf het immuunsysteem activeren. Door te hinken kan een gewonde poot rusten en daardoor wordt het genezingsproces op natuurlijke manier ingezet. Receptoren (zenuwuiteinden) brengen de boodschap via de zenuwbanen naar de hersenen waar ze als pijn geïnterpreteerd worden.


Iedere hond reageert anders op pijn. Het hangt ook wel af van de situatie. Een hond in het vuur van de strijd zal geen of weinig pijn ervaren. Zijn hersens zijn met andere dingen bezig. Vaak is vechten een situatie waar een hond niet op pijn voorbereid is terwijl als hij bij de dierenarts een prik moet krijgen, hij pijn verwacht.


Acute of chronische pijn

Een hond ervaart pijn als een natuurlijk signaal waardoor hij weet dat hij iets moet mijden. Er is een verschil tussen acute pijn en chronische pijn.

Voorbeeld

Als een hond op drie poten loopt is herkenning van een probleem voor de eigenaar niet zo moeilijk. Zeker als een hond voorafgaande op het manken, op vierpoten aan een actie begon.


Chronische pijn is voor een hond hinderlijk, maar de meeste honden zullen het accepteren als doodnormaal. Het hoort erbij. De eigenaar kan het wel herkennen aan het gedrag van de hond. Niet meer willen spelen, moeilijk trappen lopen, trager lopen en soms zelfs irritatie.


Acute pijn kan verlicht worden door pijnstillers. Een pijnaanval heeft twee dimensies: Intensiteit en ongemak. Het voelen van pijn is onveranderlijk en kan niet verholpen worden door pijnstillers, maar het ongemak kan wel verminderd worden door medicijnen of oefeningen.


Honden zijn veel taaier dan mensen. Dat wil niet zeggen dat een hond geen pijn voelt.

Honden blijven niet hangen in hun ongemak ze gaan door met de orde van de dag.

Terwijl een hond het bij plotselinge acute pijn kan uitgillen of uitjanken, is dat bij chronische of zware pijn zelden het geval. Het is aan de eigenaar om het te herkennen en actie te ondernemen.


In een mijn artikelen vraag ik om te stoppen met dat overdreven knuffelen en kussen van een hond. Ze ervaren deze overdreven uiting van genegenheid niet altijd als prettig. In mijn artikel stel ik de optie aaien voor. (voor de hond ook een blijk van genegenheid.)

Er zijn situaties waarbij het belang van aanraking aangemerkt wordt als een positieve invloed op de geestelijke en lichamelijke reactie op pijn bij een hond.


Onderzoek uitgevoerd in de jaren zestig door dr. James J.Lynch geeft enig inzicht in de werking hiervan.


Voorbeeld

Ik ben de trotse eigenaar van een Ierse Setter. Alhoewel hij al tijdens zijn puppytijd regelmatig bekend is gemaakt met het bezoek aan de dierenarts is dit nauwelijks van invloed geweest op zijn gedrag bij de dierenarts. Als ik een afspraak voor hem wil maken wordt er altijd gekeken naar het tijdstip, op het einde van de middag of avond. Hij is nooit ziek geweest en bezoekt de dierenarts eens per jaar voor zijn entingen. Pijn is dan voor hem voorspelbaar en dus houden we hem met drieën in bedwang.


Toen werd hij echt ziek en na overleg kon hij gelijk komen om te kijken wat er met hem aan de hand was. Hij was nog steeds panisch, maar het strelen en zachtjes op hem in te praten resulteerde in een hond die toeliet dat hij uitgebreid onderzocht kon worden.

De pijn die hij voelde maakte hem bang en het strelen en af en toe een knuffel stelde hem gerust.


Hij is nog steeds erg ziek. Regelmatig ga ik naast hem zitten om hem te strelen. Het werkt ontspannend op zijn geest waardoor hij zich beter tegen de ziekte kan verzetten. Hierdoor kunnen de natuurlijk afweermechanismen beter hun werk doen. Doe dit wel altijd in overleg met de dierenarts.



Bronvermelding: Medisch handboek Honden. Dr. Bruce Fogle