Nolan mijn prachtige reu

Bijgewerkt: sep 29

Nolan is uitgegroeid tot een prachtige reu waar ik helemaal verliefd op ben, voor zover dat op een hond van toepassing is. Eén van zijn “eigenaardigheden” is de dierenarts.

Voor het dierenartsbezoek (hij is gelukkig kerngezond waardoor hij zelden bij de dierenarts hoeft te zijn) voor zijn jaarlijkse inentingen, moeten wij altijd een aparte afspraak maken. Hij komt altijd op het einde van de avond als er geen honden meer in de wachtkamer zitten.

Onze dierenarts heeft zo haar foefjes om Nolan te spuiten, maar heeft daar onze hulp wel heel hard bij nodig. Wij leiden hem af terwijl zij gewapend met de spuitjes, hem van opzij nadert. Als hij het in de gaten krijgt, wat natuurlijk altijd gebeurt, vindt er een kortstondig gevecht plaats waarbij timing erg belangrijk is. Op het juiste moment die spuit erin.


Elke keer is het weer een sport om als overwinnaar uit de strijd te komen.

Je zou denken dat hij een beer is. Niets is minder waar. Hij is een watje bij mensen, maar een nachtmerrie voor elke reu die in de buurt van zijn roedel komt.


Elke zeven weken gaat hij naar Grace de trimster. Om bij de trimsalon te komen moet hij de winkel door. Alle honden, die in de winkel zijn worden angstvallig uit het zicht gehouden. Ze kennen Nolan. Op het moment dat hij de trimster ziet, verandert hij als een blad aan een boom.


Geen hond is onderdaniger dan Nolan. Hij is als was in haar handen. Zij kan alles met hem doen. Hij wordt gewassen, gedroogd en geplukt. Ze mag zijn nagels knippen en zijn tanden schoonmaken. Kortom, de dierenarts zou er jaloers op zijn.


Als hij bij de trimster vandaan komt, mag hij één dag niet het bos in. Geen vieze sloten, niet rollen in de smurrie, één dag mooi wit en schoon om vervolgens de volgende dag het dubbel en dwars in te halen.


Nolan is een jachthond, hij mag van mij jagen op een weiland. Hij luistert geweldig en als ik hem roep draait hij ook onmiddellijk om. Soms jaagt hij ganzen op. Kortgeleden liepen wij samen door een natuurgebied. Ik liep op het pad en Nolan rende over het weiland op zoek naar een geurspoor. Als hij zo aan het werk is, weet ik weer waarom ik gekozen heb voor een witte Ierse Setter.


Het is een prachtig gezicht om deze mooie jongen tijdens zijn werk steeds kleiner te zien worden. Ik keek gefascineerd toe. Opeens zag ik op afstand Nolan met vier poten minstens een halve meter omhoog springen. Recht voor hem deed een haas precies hetzelfde. De haas rende naar links en Nolan maakte rechtsomkeer en rende zo hard hij kon op mij af. Drukte zich strak tegen mijn been en keek omhoog alsof hij wilde zeggen: “Ik weet niet wat er gebeurde baas, maar ik schrok me kapot.”


Ik heb er heel hard om gelachen. Zo’n grote hond, met zo’n klein hartje. Een hond die als hij het nodig vindt, vecht als een leeuw en aan de andere kant bang is voor een haas.

Ik hoop dat ik samen met hem, nog jaren plezier mag beleven

©2020 TARO jachthondenschool