Immigrant

Bijgewerkt: okt 1

Ik word regelmatig gebeld door eigenaren van honden die uit het buitenland komen.

Ik richt mij dit keer tot de organisaties die deze honden goed bedoeld, aanbieden.

Meestal zijn het honden, die andere situaties gewend zijn dan honden die in Nederland leven. Sommige situaties zijn schrijnend.

Een hond die zijn hele leven aan de ketting ligt, maar wel verzorgd wordt, is anders dan een hond die aan de ketting ligt en slecht verzorgd wordt.

Ik kom uit Roemenië en ik ben niet gevlucht want ik had het er eigenlijk best goed naar mijn zin.

Bij ons ligt een hond meestal niet aan een ketting, maar loopt vrij rond en bewaakt het terrein. Prima situatie, als beloning krijgt hij te eten.

Het is maar de vraag of de situatie van honden in het land van herkomst, nu echt zo slecht is dat je honden uit het buitenland moet halen. Als je als organisatie toch besluit om deze dieren aan te bieden, moet je dit dan op de huidige manier doen?

Nu worden honden naar Nederland gehaald en toegewezen aan een nieuwe eigenaar.

Er zijn weinig tot geen regels aan verbonden.


Mensen denken dat ze deze honden een beter leven bieden. Is dat nu echt zo?

Je verplaatst ze van een situatie waar ze aan gewend zijn, naar een situatie die hen totaal onbekend is. In hun thuissituatie moesten ze werken voor hun eten, zorgen dat je de eerste bent. Bij ons krijgen ze twee keer te eten en hoeven ze daar meestal niets voor te doen. Jagen was de gewoonste zaak van de wereld, hier wordt het niet in dank afgenomen. Het jagen achter een eend of konijn is niet aan de orde.


Zorgen dat je bij regen droog ligt, een slaapplaats voor de nacht zoeken, soms leven in de veiligheid van een roedel, dit alles wordt hem ontnomen. Daarvoor in de plaats komt een mand, verwarming en alle emoties die de hond totaal onbekend zijn. Want in de thuissituatie vond niemand hem zielig. Het brengt een hond totaal uit zijn evenwicht en wie helpt de hond om aan dit “betere” leven te wennen.


Een nieuwe baas of misschien wel de eerste baas. Kennismaking met een mens, die zo dichtbij leeft dat je er bang van wordt. Ineens bestaat het leven niet uit een roedel honden, maar uit een roedel mensen. Ze brengen je uit balans. Ze spreken jouw taal niet.

Het wordt anders als je mishandeld wordt, geslagen, geschopt, uitgehongerd of nog erger. Een nest puppy’s, die langs de kant van de snelweg bivakkeren. Wat doe je eraan?

Weghalen en heel snel, maar dan?


Hoe gaat het dan verder?

Waarschijnlijk wordt de hond lichamelijk onderzocht. Zo nodig wordt hij behandeld.

Maar wie begeleidt hem in het gewenningsproces. Door wie en hoe lang wordt de hond geobserveerd. Worden beperkingen aan het licht gebracht en wordt er een behandelingsplan opgesteld? Wordt er gekeken waartoe de hond nog in staat is?

Meestal niet. We zijn allang blij met een onervaren nieuwe eigenaar, die zich aanbiedt om een zeven jaar oude hond naar Nederland te halen. Een hond, die bang is voor alles en iedereen. Voortdurend in de vluchtmodus.

Maken wij onszelf niet wijs dat wij deze hond een beter leven bieden? Weliswaar, wat wij onder een goed leven verstaan. Voelt een hond dit ook zo?


Wordt er wel gekeken naar de mogelijkheden van de nieuwe eigenaar?

De praktijk leert dat dit veel beter kan. Jarenlang steun ik een organisatie, die zich bezighoudt met het wel en wee van ezels. Ezels die een zeer slecht leven hebben. Ezels met gebroken poten, die door de mens nog steeds als pakezel worden gebruikt.


Met het geld dat wordt ingezameld worden deze ezels verzorgd in opvangcentra. Ze krijgen, wanneer dit nodig is, medische hulp. Ik krijg regelmatig nieuwsbrieven wat ze in de afgelopen tijd met die ezels gedaan hebben. Met mijn financiële bijdrage ondersteun ik de mensen, die zich met die ezels bezighouden om hun werk te kunnen doen. Ik haal geen ezel naar Nederland. Ik adopteer geen ezel. Ik steun een organisatie, waar ik het grootste vertrouwen in heb. Een organisatie, die werkt in het belang van de ezel.


Eigenlijk zou dat met honden ook zo moeten. Een organisatie, die beschikt over voldoende geld om de hond eerst te onderzoeken en te observeren. Aan de hand van een eerste waarnemingsrapport de hond eerst onderbrengt bij een deskundige. Deze stelt vervolgens een haalbaar behandelplan op en gaat aan de slag met de nieuwe eigenaar en de hond.



  • ik ben ervan overtuigd dat op dit moment deze organisaties met de beste bedoelingen deze honden verplaatsen

  • ik ga ervan uit dat er geen misbruik gemaakt wordt van de emoties van nieuwe eigenaren, die zo’n zielige hond wel willen hebben

  • ik ga ervan uit dat deze organisaties niet gelijk in de verdediging schieten als ze dit lezen. Maar ervan uitgaan, dat ik daar waar ik kan, met hen wil samenwerken om een hond echt gelukkig te maken en gelukkig te houden.

©2020 TARO jachthondenschool