Emoties


Kort geleden werd ik gebeld door een cursist uit een ver verleden. Ze was inmiddels getrouwd en voerde samen met haar man een restaurant. Samen hebben ze een Beagle.


Volgens T was de beagle out of controle, blafte bij alles wat hij hoorde en zijn luisterend vermogen liet alles te wensen over.

Ze wist zich geen raad meer. Op mijn vraag waardoor ze dacht dat dit gedrag was ontstaan antwoordde ze dat een paar maanden geleden haar man was overleden.

We maakten een afspraak voor een gezamenlijke wandeling met de hond om tijdens de wandeling de situatie door te spreken.


Mijn eerste indruk van de hond was, een relaxte Beagle die wel erg aan de lijn trok. Bij het los lopen ging hij zijn eigen weg zonder op ons te letten. T vertelde dat het gedrag dat haar stoorde zich thuis openbaarde. Gelijk al bij binnenkomst vertoont hij onrustig gedrag. Blijft drentelen en is voor geen rede vatbaar. Blaft om alles en is niet stil te krijgen.


Tijdens de wandeling werd mij al snel duidelijk wat de reden van dit gedrag was.

Het is gedrag van een hond die uit balans is. De structuur en de regelmaat is eruit.

De hond ging altijd met de man mee naar het werk. Het was zijn hond geworden die door hem als een kind behandeld werd.


Nu was het haar hond en zij had geleerd dat een hond een hond is en geen kind.

De meeste privileges zijn hier door weggevallen weg. Het ritme is anders en hij krijgt minder aandacht.

Aan de ene kant is hij voor haar een hond, maar aan de andere kant is hij haar troost op moeilijke momenten. Dan verwacht ze door hem getroost te worden.

Helaas, troosten is er niet bij. Tijdens haar moeilijke momenten blijft hij strak in een andere richting kijken. Volgens T lijkt het erop dat hij haar negeert.


De hond negeerde haar inderdaad, maar niet bewust. Een hond kan niet omgaan met deze emoties. Menselijke emoties zijn hem totaal onbekend. Hij reageert vanuit zijn instinct als dier. Onzekerheid maakt dat hij wegkijkt. T zocht troost maar de hond kan dat niet geven. Door deze actie maakt hij niet zo’n beste beurt. Gaande weg werden ze twee tegen polen.


Het onrustige gedrag dat hij vertoont als hij het huis binnen komt, heeft te maken dat hij het object zoekt die hij ruikt bij binnenkomst. De geur van de man hangt nog steeds in het hele huis. De geur leidt echter tot niets. Daardoor blijft de hond zoeken, hij zoekt het hele huis af.

Het zoeken zal verminderen als de geur verdwijnt en als de hond weer in balans komt.

Dat heeft tijd nodig. De hond is niet in de rouw. Die emotie kent hij niet. Buiten ruikt hij de geur niet. Zoekt hij niet maar volgt hij andere geurtjes.


Bij alles blaffen is een hele vervelende gewoonte. De hond zal dit gedrag in het verleden ook getoond hebben als iets voor hem onduidelijk was. Een hond het blaffen afleren vraagt om een lange adem en veel geduld.

Twee eigenschappen die T op dit moment niet kan opbrengen. Een correctie band is hier de uitkomst. De hond corrigeert zichzelf. Een paar correcties en hij blaft veel minder.


De Beagle is nu haar hond geworden. Een hond met geschiedenis.

Ik heb met T afgesproken dat ze,

  • kritisch kijkt naar de balans van de hond,

  • snel nieuwe grenzen stelt,

  • de hond nieuwe regels leert,

  • de hond behandelt als een hond,

  • een lijstje maakt met de irritaties naar de hond, waaraan we samen gaan werken,

  • zichzelf tijd gunt om de ommekeer in de hond teweeg te brengen.


We zijn nu een maand verder. T heeft precies gedaan wat we hebben besproken.

Het resultaat is er naar. Thuis is de hond een stuk rustiger. De grenzen zijn duidelijk.

Het huis is van T, geen gedrentel meer maar rust op zijn eigen plek. De beagle voelt zich prima onder aan de rangorde. Hij hoeft niets te doen alleen maar te luisteren.

Blaffen is niet meer aan de orde dankzij de blafband.


Samen gaan ze een nieuwe toekomst tegemoet. T als de baas en de beagle als haar hond.

©2020 TARO jachthondenschool