De kracht van het spel

Bijgewerkt: sep 29

We kunnen er liefdevol naar kijken of angstig. Vaak trots als onze hond de strijd wint. “Wat een bikkel” zeggen wij dan trots. Is dat zo? Er zijn onderzoeken naar spel gedaan bij wolven. Daaruit bleek dat wolven veel plezier beleven aan hun spel. Het is achterhaald dat dieren geen emoties hebben. Ze hebben paargedrag, een bepaalde voorliefde voor rasgenoten, maar soms ook een bepaalde afkeer. Ze beleven er enorm veel plezier aan. Bij honden is dat niet anders. Ze beleven veel plezier aan het spelen met elkaar mede door dopamine aanmaak. Daarom is contact met leeftijdsgenoten zo belangrijk. Puppy's horen met puppy’s te spelen. Voor oudere honden is het spel van de jonge hondjes vermoeiend, maar het kan ook verjongend werken in hun toch wat saaier bestaan. Volwassen honden laten zich verleiden om mee te doen met een spetterende waterpartij, waar de jonge honden achter elkaar heen en weer het water in rennen. Toch grijpen de oudere honden bij tijd en wijle in. Als de jonge honden overmoedig worden en daarbij de grens van fatsoen overschrijden. Als tijdens het spel de uitbundigheid dreigt te ontaarden in overdreven ruig gedrag.

Ze stellen zich op tussen de stoeiende donderstenen en zetten daarmee het onstuimige spel stop. Als dieren met elkaar spelen moeten ze zich aan afspraken houden. Spel is training. Hierdoor leert de jonge hond zijn speelpartner beter in te schatten. Ze oefenen sociale rollen en keren rollen om, om elkaar de regels van het spel bij te brengen. Hierbij geldt wat jij niet leuk vindt, moet je ook niet bij mij doen. Honden, die niet spelen worden door hun soortgenoten gemeden. Maken vaak geen deel uit van een roedel. Honden, die niet geleerd hebben om te spelen, worden vaak verkeerd begrepen. Door puppy’s te leren spelen leren ze van jongs af aan wat wel en wat niet hoort. Ze leren sportief te zijn. Ze ervaren dat de onvriendelijke reactie van de andere een boodschap inhoudt. Bijvoorbeeld “stoppen, ik heb geen zin meer om met jou te spelen, Je bijt te hard en dus maak je mij boos”.

De volwassen hond laat bij spel met jonge soortgenoten ook de bereidheid zien om in de ondergeschikte rol te stappen. Dit doet hij door zich over te geven en op zijn rug te gaan liggen. De jonge hond zal brutaal bovenop de volwassen hond kruipen. Hij mag in de oren bijten of in de poten. Plotseling zal hij de jonge hond van zich afschudden om een meter verder weer te gaan liggen. Uiteindelijk staat hij dan op en beëindigt het spel. Nu is het een kwestie van je bij de situatie neerleggen. Dat is niet aan een jonge hond gegeven zeker niet als die pas 12 weken jong is. Met een snauw of een kleine uitval leert de jonge hond dat het spel beëindigd is en dat er van hem verwacht wordt dat hij zich daarbij neerlegt. Oké, boodschap is helder “ik zoek wel een ander slachtoffer”.



©2020 TARO jachthondenschool