Bang voor mijn nieuwe baas

Bijgewerkt: sep 29

Ik werd een tijd geleden benaderd door een familie, die een hond uit Spanje hadden gekocht, met het verzoek de hond op een elektronicaband te conditioneren. De hond was heel erg bang voor de nieuwe eigenaar.


De hond leek veel op een Whippet. Bang, schichtig en onzeker.

Nu zet ik honden niet zomaar op een e-band en nodig ik de mensen eerst uit voor een intakegesprek.

We spraken af dat de commando’s ZIT en HIER in een trainingsgroep werden aangeleerd. Op die manier kon ik ook de hond observeren. De man ging in training met de hond. Mevrouw kwam mee, om te kijken. Na twee trainingssessies deed ik het voorstel om de man alleen met de hond te laten trainen en mevrouw bleef even thuis. De reden hiervoor was, dat de hond sterk gericht was op mevrouw en daardoor weinig aandacht had voor de heer.


Toch bleef de hond tijdens de training in de vluchtmodus zitten. Zijn eigenaar was een zachte, rustige man. Hij benaderde de hond rustig, maar de hond reageerde alsof hij gestoken werd.

Ik maakte een afspraak om de hond in zijn eigen omgeving te observeren.

Tijdens mijn bezoek probeerde de hond naar de achterkamer te vluchten. Helaas voor de hond, zat ik op de trap en kon hij niet anders dan een plek in de huiskamer zoeken, om daar uiteindelijk te gaan liggen.


Tijdens ons bezoek kreeg ik wat achtergrondinformatie over de hond. Hij was 4 jaar oud. Kwam uit Spanje met een organisatie, die zich bezighoudt met verhuizing van deze honden. Hij was in Spanje gecastreerd.


Na deze informatie wist ik wat de reden was voor zijn angst. Het verbaasde mij namelijk waarom de hond wel bang was voor de man, maar niet voor de vrouw.

De combinatie van castratie en het beroep van de man, bracht duidelijkheid.


In Spanje gaan ze niet zo zachtzinnig om met honden. Tijdens medische ingrepen is er geen begeleiding en geen empathisch vermogen voor deze zwerfhonden.

Een hond is in staat geuren te koppelen aan situaties of personen, waarbij pijn een rol heeft gespeeld.


De man werkte in een ziekenhuis als anesthesist. Hij hield zich de hele dag bezig met het geven van narcose. Daar kwam de herkenning van geur vandaan.

Dit was de koppeling naar de pijn/angstprikkel. De angst was nu verklaarbaar.


Ik heb de hond op een e-band gezet. Komen werd komen, maar wel onder begeleiding en stap voor stap. Elke keer een stapje dichterbij en uiteindelijk na enkele weken kon de eigenaar de hond in het bos uitlaten. Bij het commando “HIER” was er geen twijfel of angst meer te bespeuren.


Kortgeleden kreeg ik een foto van de hond. Zijn baas zat op een terras te genieten van een glaasje wijn en de hond… lag aan zijn voeten te slapen.

©2020 TARO jachthondenschool