Met de komst van de hond kwam ook een begeleidend schrijven van deze kennis. Hij had wat verlatingsangst, als ik weg ging dan moesten de gordijnen dicht en de lichten aan. Zijn darmen waren snel van streek, hij liep niet weg maar hij kwam niet terug. Ja, zo kun je het ook bekijken. Kortom ik kreeg een probleemhond te logeren.
Therapeuten en verschillende trainers waren er al aan te pas gekomen maar de situatie veranderde niet. In zijn tas zaten een deken, verschillende halsbanden, een prikketting en een balgooier. De deken kon mee huiswaarts net als de halsbanden en de prikketting, de balgooier hielden wij nog even bij de hand, want daar kon je hem mee lokken als dus de baas. Toevallig was het bij aankomst goed weer en wij besloten de honden lekker te laten zwemmen. Bruno hadden wij voor de zekerheid de lange lijn aangedaan. Dat bleek niet zo’n groot succes. Dat hij enorm trok stond niet in de brief. Onze armen werden een meter langer. Dan maar de leren riem eraan. Joop had Bruno vast en vol goede moed vertrokken wij richting water. Joop liet Bruno aan de voet lopen maar dat gaf de nodige problemen waardoor de afstand tussen ons steeds groter werd.
Toen ik bij het water aangekomen was en onze honden al in het water lagen verscheen Bruno om de hoek, daarna een lange riem en vervolgens Joop die dappere pogingen ondernam om de vaart waarmee Bruno op het water afstevende af te remmen. Een poging die gedoemd was te mislukken. Het was wel een heel komisch gezicht. Om ongelukken te voorkomen bleef er maar een ding over, loslaten. Gevolg, opspattend water natte riem en een hond die er dus ook niet meer uitwilde komen. Joop had wel even gehad en met de vraag “ wat is dit voor een beest” nam hij afstand. Ondertussen stond Bruno op afstand te kijken met een blik van “ zie mij er maar uit te krijgen”. Bij hem weglopen was geen optie , komen deed hij niet dus bleef er maar een ding over. Het water in. De uitdrukking op zijn kop was een foto waard alsof hij dacht ” die is gek die komt het water in”. Hij was zo perplex dat het niet in hem opkwam om weg te lopen.
Bruno zou een paar weken blijven dus om de logeerpartij te doen slagen moest ik toch even met hem aan de slag. In de twee dagen die daarop volgden werd ongewenst gedrag gecorrigeerd. Regelmaat, consequent gedrag,duidelijke regels en veel beweging, daar maakte hij kennis mee. Niets blaffen of piepen. Netjes wachten bij het voeren, volgen aan de voet, blijven liggen maar bovenal maakte hij kennis met het fluitsignaal. Het fluitsignaal betekende terugkomen niets meer en niets minder. Voor elke gewenst gedrag was een commando, hij hoefde geen leider meer te zijn, alle beslissingen werden voor hem genomen. Na twee dagen was de boodschap helder en kon hij met het roedel naar buiten. Ook buiten golden de regels en werd het spel en hoe het spel gespeeld werd, duidelijk voor hem. De fluit betekende gelijk komen en even melden bij de baas, onder alle omstandigheden. Daarna mocht hij weer gaan als wij hem daarvoor toestemming hadden gegeven. Natuurlijk werd hij regelmatig de hemel in geprezen. Bruno heeft met ons en wij met hem een heerlijke tijd gehad waarin hij lange wandelingen maakte samen met het roedel. Nu maar hopen dat zijn baas de zelfde regels gaat hanteren. Dan heeft Bruno dat waar hij recht op heeft, een goed leven en kunnen de gordijnen open blijven, want die baas komt altijd terug dat zit wel snor.