Jachthonden, wat zijn we toch trots op onze viervoeters. De manier waarop ze een apport uit het bos ophalen doet ons hart smelten.
De hond markeert als een speer, over water geen probleem, Elementaire gehoorzaamheid, piece of cake. Een A, B of C diploma binnen bereik, we zien het diploma bij wijze van spreken al aan de muur hangen.
“ Elke zaterdag als ik mijn tas pak staat hij al te popelen om mee te gaan, Hij weet het precies.” Wordt vaak beweerd.
Dat klopt, je hebt als voorjager iets bij je hond wakker gemaakt. Je hebt gehoor gegeven aan zijn instinct, Je hebt zijn passie en zijn werklust aangewakkerd. Daar mag je trots op zijn.
Zo de klus is geklaard, een beetje bijhouden, af en toe trainen, training overslaan. Gaat helemaal lukken.
Is dat zo?
Kunnen we de hond nu lekker in zijn mand laten liggen? Halen we de spanning bij hem weg.
We hadden toch A gezegd waar blijft die B nou.
Popelt hij nu zaterdag niet meer? Nee, want die tas wordt niet meer gepakt, de groene jas blijft aan de kapstok hangen want, met een beetje geluk mag hij tijdens de wandeling een dummy halen die terloops in het bos wordt neergegooid.
Ander dingen zijn belangrijk, Ze zijn in de plaats gekomen van zijn training, zijn tijd, tijd die voor hem was gereserveerd, zijn recht, ontleent aan het feit dat zijn jacht instinct is aangewakkerd.
Hij wil zo graag werken, hij doet het zo graag, het is zijn lust en zijn leven. Maar ja, hij is maar een hond en is dus vaak de sluitpost op de verdeling van tijd. Hij geeft geen commentaar als de training weer een keer wordt overgeslagen, zijn mening wordt niet gevraagd, hij bijt hooguit zijn mand kapot, bijt op zijn poten of wordt een beetje hyper.
Hoe kan dat nou? Hij maakt toch mooie wandelingen met het gezin, hij heeft toch een goed leven lekker bij de verwarming, zijn natje en zijn droogje.
Is dat zo?
Heeft hij voldoende aan die wandeling met het gezin? Waarom is zijn training ondergeschikt geworden aan alle andere zaken en wensen. Waar blijft het voer voor zijn hersens? Deze raken op deze wijze uitgehongerd. Dit kan toch nooit de bedoeling zijn geweest toen je die schattige jachthondenpup mee naar huis nam. Zijn slimme gedrevenheid vond je toch prachtig. Geef hem die paar uurtjes training per week.
‘Geen tijd,”
Is dat zo?
Hij heeft geen keuze.
Hij heeft alle tijd van de wereld en geeft jou graag een paar uurtjes.
Training is een kwestie van plannen. Tijd die je aan hem besteed. Tijd waarin hij zijn hersens kan laten werken, zijn energie kan gebruiken en kan werken naar harte lust. Tijd die ,door zijn baas, aan hem wordt besteed. Hij hoeft hem nu met niemand te delen.
Alle andere zaken moeten maar even wachten.
Is dat zo?
Ja, dat is zo!