De honden van TARO - Nolan
 

   

Zes maanden later: Nolan is uitgegroeid tot een  leuke vrolijke maar bovenal mooie hond.  Natuurlijk laat hij,  net als iedere andere hond van zes maanden , duidelijk merken als  hij het ergens niet mee eens is. Een dag kan hem niet lang genoeg duren, van kleins af aan heb ik hem nog nooit op het vloerkleed in slaap zien vallen. Alles is een uitdaging van een kraai tot een vlinder. Zijn voorliefde gaat uit naar vogels. Het liefste jaagt hij ze op en rent er dan als een dolle dries achteraan.

Elke dag is voor hem spannend Hij probeert zoveel mogelijk uit een dag te halen en is daar zo gedreven in dat wij hem regelmatig  een halt toe roepen. Doen wij dat niet dan slaap hij de hele dag niet. Hij leeft natuurlijk in een fantastische omgeving. Een roedel met vier honden wat wil je als jonge hond  nu nog meer. Ivy leert hem dat hij zich moet gedragen. Dat zij de baas is en blijft. Zohra leert hem jagen, lekker ver weg. Met Hind kan hij naar hartenlust spelen en van wijze Igor leert hij zich rustig te gedragen. Daarnaast hebben wij regelmatig honden die blijven logeren. Hij is niet agressief, hij vecht niet, hij kent zijn plaats. De rangorde is hem duidelijk maar ja, je mag toch proberen.

Het trainen van Nolan is een totaal andere kwestie. De onderdelen zijn natuurlijk gelijk alleen hij is geen retriever. Hij is niet dat pupje die netjes bij je in de buurt blijft met 15 weken. Volgen, zitten en het houden van de aangewezen plaats zijn aan de orde van de dag. Elke dag weer probeert hij het op zijn manier en steeds weer corrigeren wij hem. Zijn weerstand die hij uitte door tegen ons te blaffen is een stuk minder. Hij laat zich wat makkelijker trainen, maar dat heeft veel voeten aan de aarde gehad. Noem het maar een uitdaging. Alle C-onderdelen van het KNJV programma heeft hij onder de knie. Hij apporteert net zo goed als een retriever.

Een Setter heeft heel veel  veldruimte nodig en die neemt hij ook. Dit is geen hond die je even op een uitlaatveld laat plassen. Nee we moeten tenminste twee maal per dag met hem op pad. Voordat hij op pad mag gaan moet hij altijd netjes zitten en wachten tot de andere honden zover zijn. Elke dag is dat weer een uitdaging voor hem. Nu is hij zover dat hij wacht en zich daarbij rustig gedraagt. Dan mag hij gaan.

   

De kilometers die wij gereden hebben zijn niet meer te tellen. Maar het resultaat is er ook naar. Met hulp van een  bevriend jager kan hij op daarvoor bestemde terreinen naar hartenlust leren. Hij is daardoor heel nieuwsgierig geworden naar alles wat beweegt. Hij is vertrouwd geraakt met veerwild. Hij apporteert veerwild en gaat daar heel respectvol mee om. Ik kan  uren kijken naar zijn pogingen om voor te staan. Half staand en half liggend wordt hij een paar centimeters langer. Hij strekt zijn lijf  als het ware uit en waar kijkt hij dan naar, wat vliegt er weg en waar gaat hij dan achteraan? Juist, een vlinder!

Wij verheugen ons op de herfst, dan beginnen wij met veldwerktraining. Voor ons totaal onbekend terrein. Elke keer als wij met de honden aan het werk zijn  kijken wij elkaar aan en zeggen” Wat hebben wij toch een prachtige sport altijd omringd door onze vrienden. Onze retrievers en onze staande hond.  Ons vijftal waar wij altijd op kunnen rekenen: Wat wil als mens nog meer?