|
Eindelijk is het voor ons ook zover: Onder een dikke laag bewolking vertrekken wij vol goede moed naar Drente. Voor ons maar ook voor de honden is het altijd als thuiskomen. Water, bos waar ze lekker vrij mogen lopen en rust meer heb je niet nodig, nou ja mooi weer is natuurlijk altijd meegenomen. Voor Nolan was het de eerste keer dat hij mee ging op vakantie en natuurlijk moest hij wel even kennismaken met de huisregels. Zoals op alle campings in Nederland mag je een hond niet los laten lopen, maar om de honden de hele dag aan te lijnen is, wat ons betreft, geen optie. Wij hebben twee puppyrennen gekocht en daar liggen ze met z’n allen heerlijk uit de zon. Op zich was daar niet veel voor nodig omdat die zon zich toch niet zo vaak liet zien. Storm -een Flatcoat- en Melas -een Labrador- waren bij ons op vakantie. Zeven honden die bij ons hoorden en twee honden van onze vrienden die met ons in Drente op vakantie waren. Elke morgen werden er dus acht honden losgelaten om de bossen onveilig te maken. De negende hond had hokrust, waar u alles over kunt lezen op de pagina 'Nieuws' op deze website. Op onze route kwamen wij van alles tegen, schapen, konijnen , koeien en…… paarden. Dit was een van de huisregels: Je jaagt niet achter schapen, koeien en paarden aan! Voor alle honden was dit geen probleem behalve voor Nolan. De schapen werden beschermt door schrikdraad. Ja daar moet je niet mee in aanraking komen. Dat werd dus een lesje schrikdraad. In paniek het bos in vluchten om vervolgens geschrokken onze kant op te komen. Meestal blijven honden er dan wel uit de buurt behalve Nolan. Wij hoeven niet bang te zijn dat deze ervaring hem zal weerhouden om onder draad door te lopen. Hij werd er niet koud of warm van. De koeien maakten hem al snel duidelijk dat ze zijn gezelschap niet op prijs stelden maar de paarden was toch even een ander verhaal. Overmoedig, zoals hij is rende, hij regelmatig het weiland op waar paarden stonden. Meestal was hij er ook weer uit te lokken maar op een mooie dag ontdekte hij dat je deze dieren ook achterna kon jagen om vervolgens midden in het weiland te gaan zitten en de reactie af te wachten. Waarna het paard in de aanval ging. Paniek alom bij iedereen, behalve bij Nolan. Uiteindelijk na veel roepen en rennen in de tegenovergestelde richting liet hij zich verleiden om onze kant op de komen. Aanlijnen en niet meer los was onze reactie. Maar ja dat is ook weer zoiets. Nou vooruit dan: Vangen voordat hij de paarden in zicht krijgt was de enige optie. Uit dit verhaal mag je afleiden dat het komen op bevel nog niet zijn sterkste kant is. Wij zijn daarentegen heel goed geworden in vangen! Voor de meeste retrievers is water een steeds terugkomend feest. Duiken , zwemmen, apporteren in en over water het kon niet op. De omgeving nodigde uit om naar hartenlust te trainen. Alles was aanwezig, maïs, aardappel, bos en water. Dat laatste daar moest Nolan nog even aan wennen. Hij kan zwemmen maar dat hij nu echt plezier heeft in water dat nu ook weer niet. Hij wilde graag meedoen met het spel van de retrievers maar zijn watervrees was toch nog te veel aanwezig. Dat zou later in onze vakantie veranderen. Hoe mooi het in deze omgeving ook was, van een beetje zon wil je op je zomervakantie toch wel genieten. Helaas zelfs voor ons was 30 mm regen iets teveel van het goede en dus afscheid genomen van Drenthe en op weg naar Frankrijk. Onze eigen honden (de logeerhonden waren weer terug bij hun baas en de vrienden waren weer aan het werk) gedroegen zich op de lange trip naar Frankrijk voorbeeldig. Wij hebben in het deel van de bus waar de honden verblijven airco en iedere hond heeft aan zijn kennel een ventilator hangen dus alleen wij hadden last van de warmte. En camping vinden was gelukkig geen probleem met vijf honden. Men keek wel een beetje vreemd op maar al snel stond iedereen verbaast over de rust die onze honden in de puppy-ren vertoonden. Geen geblaf of gepiep: Iedereen gedroeg zich voorbeeldig zelfs Nolan. In de tijd die wij in Drente hadden doorgebracht had hij geleerd zich in de puppy-ren te gedragen. Het roedel is daar heel duidelijk in. Je vermaakt je maar en als wij willen stoeien dan merk jij dat vanzelf. Maar ja als mede campingbezoekers met hun hondje net voor jouw ren een spelletje doen dan wordt het voor een zevenmaanden jonge hond wel erg moeilijk om zich te blijven gedragen en dus bleek hoogte voor Nolan geen probleem. Toen hij dat eenmaal doorhad sprong hij regelmatig uit de puppy-ren de vrijheid tegemoet. Het is ook wel een genot om onze Ierse Setter op afstand over de kale vlakte te zien rennen. Maar een paar keer fluiten en……… daar kwam hij weer. Voor ons is dit, in dit gedeelte van zijn training voldoende. Heel veel zon vraagt om water en dus op zoek naar een
riviertje waar wij de honden elke dag konden laten zwemmen. Zoveel water als
in Nederland uit de lucht valt , zo weinig is dat in dat deel van Frankrijk
waar wij vakantie vierden. Na lang zoeken vonden wij de Drôme, een rivier
waar voldoende water zou moeten zijn maar die dus haast uitgedroogd was. Om
te zwemmen was er te weinig water maar voor de honden was er genoeg.
In de Drôme heeft Nolan, zoals op onderstaande foto's te zien is, het
plezier aan water ontdekt. Heerlijk wandelen, lekker rennen en zwemmen in een prachtige omgeving, genoeg zon , is alles wat je nodig hebt om te ontspannen en uit te rusten en je voor te bereiden op weer een nieuw seizoen. Groeten uit Frankrijk
|
|
